Wiersz

Obudzić się w ciemności

I ujrzeć coś strasznego.

W dole samotności

Spotyka nas coś złego.

Piękny las w kolorach tęczy

Porzucony w mrocznych odmętach.

Marzenia ukryte pod ziemią

Zapomniane przez wszystkich

Zamknięte na złoty klucz.

Nadzieja wisząca na drzewie

Obdarta ze swych jasnych szat

Straciła już swój kolor.

Śmierć czyha za rogiem

Wpatrując się w nas swoim chytrym wzrokiem

Czekając na nasz błąd

Oblizując się ze smakiem.

Spadając w dół

W odmęty naszych wspomnień

Widzimy ciemną stronę świata

Która jawi się nam jako koszmar.

Myślimy, że to sen

Kiedy to prawda ujawnia przed nami swe oblicze.

Czego się boimy?

W tym czarnym świecie

Pozbawionym sensu

Co my tu robimy?

Wkrótce wszystko runie

Utonie w martwej ziemi

Zostanie pogrzebane

I nigdy nie odnalezione.

Co możesz na to poradzić?

Kiedy wzejdzie dzień

Nie będzie czego zbierać.

Zostanie jedynie pył

I zapach po spaleniźnie.

Czego tak naprawdę pragniesz

W tym radosnym świecie zwanym rzeczywistością?

Żyjąc w iluzji utopii

Nie dostrzegasz tego

Co jest skryte w mroku.

Rozejrzyj się i zastanów

Gdzie teraz się znajdujesz?

Nie szukaj pomocy, bo jej nie znajdziesz

W świecie okrutnym liczy się przetrwanie

Czy dasz radę podołać samotnej walce?

Kiedy przejrzysz na oczy

I zrozumiesz, co się dzieje?

Nie ignoruj tego co widzisz

Spójrz śmierci w oczy

Wypowiedz jej wojnę

I walcz.